Wat er misloopt in Suriname, gezegd zoals we het thuis zeggen.

De vacature van honderd euro

Er is in ons land een website waar een bedrijf honderd euro betaalt om een maand lang te mogen zeggen: wij zoeken iemand. Honderd euro. Voor het recht om hulp te vragen. Ik ken bakkers die daar een week brood voor bakken.

Nu wil de werkzoekende, die vaak niet eens honderd SRD op zak heeft, die vacature lezen. Hij komt bij een inlogscherm. Daarachter een abonnement. Daarachter een formulier. Daarachter, als het meezit, een baan. Zo bouw je geen arbeidsmarkt; zo bouw je een tolweg met slagbomen aan beide kanten.

Vandaar: op dit platform is een vacature gratis. Niet omdat ik rijk ben, maar omdat ik reken. Honderd bedrijven die gratis plaatsen, brengen meer mensen aan het werk dan tien die betalen. En als er iemand aan verdient, laat het dan de bakker zijn.

Nummertje 47

Om acht uur sta ik voor het loket. Ik ben nummer 47. Het is nog dicht. Er is een bordje: wegens omstandigheden. Ik heb dat bordje inmiddels vaker gezien dan mijn eigen moeder. Ik begin te vermoeden dat omstandigheden een collega is die nooit ontslagen wordt.

Om half tien gaat het open. Ik heb een kopie nodig van een document dat alleen daar gemaakt kan worden, maar dat ik al bij me moet hebben om binnen te mogen. Een Surinaamse paradox: wij hebben er meer dan Griekenland.

Begrijp me niet verkeerd: de dame achter het loket doet haar best. Het systeem achter haar niet. En dat systeem heeft, in tegenstelling tot mij, geen nummertje nodig.

De koers is een weersvoorspelling

Vroeger keek men naar de lucht om te weten of het zou regenen. Nu kijkt de winkelier naar zijn telefoon om te weten wat de melk vandaag kost. Prijskaartjes worden in potlood geschreven. Offertes zijn geldig tot vanmiddag.

Er is een beroep dat hiervan profiteert: de man die de prijzen omhangt. Hij is de best bezette werknemer van Suriname. Als iemand nog een vacature voor hem heeft: gratis plaatsen, hierboven.

De weg die er bijna is

Er is een weg naar mijn tante in Commewijne die al twaalf jaar bijna klaar is. Twaalf jaar. Kinderen die bij het eerste lint zijn geboren, hebben nu een rijbewijs. Ze rijden voorzichtig, want de weg is bijna klaar.

Ik ben ervoor dat we van bijna een meeteenheid maken. Een bijna is drie jaar. Dan weet iedereen tenminste waar hij aan toe is.